Medewerksters van de spinnerij Herding
Geschiedenis
De textielfabriek in Bocholt bestaat uit twee locaties die binnen elkaars gezichtsveld liggen, links en rechts van de rivier de Aa: de replica van een voor de regio typische weverij en de historische spinnerij Herding.
Het spinnen en weven van katoen kent in Bocholt een lange traditie. Meer dan 450 jaar lang bepaalde deze vezel, die uit het buitenland moest worden geïmporteerd, het economische leven van Bocholt en de hele regio. Vooral tussen 1870 en de Eerste Wereldoorlog beleefde de sector een enorme bloei: Bocholt telde tot wel 80 textielbedrijven, waar tijdelijk tot 10.000 mensen werkten. Halverwege de jaren zestig brak ook in het Westmünsterland de structurele crisis uit. Deze wordt gekenmerkt door een aanhoudend krimpingsproces als gevolg van de toenemende concurrentie uit het Verre Oosten. Veel bedrijven sloten hun deuren en duizenden mensen raakten hun baan kwijt.
Weverij als museumfabriek
Midden in de structurele crisis besloot de Landschapsvergadering van de LWL in 1984 tot de oprichting van een textielmuseum. Omdat er destijds geen historisch gebouw beschikbaar was, koos men er in eerste instantie voor om een typische weverij uit de tijd rond de eeuwwisseling na te bouwen. In 1989 werd de opening aan de Aa gevierd.
In 2004 kocht het Landschaftsverband Westfalen-Lippe het vier verdiepingen tellende bakstenen gebouw van de Herding-spinnerij aan als tweede onderdeel van zijn textielmuseum. Dit kon worden gerealiseerd dankzij financiële steun van de deelstaat, het district Borken, de stad Bocholt en de Stadtsparkasse Bocholt. In 2009 begon de verbouwing met middelen uit het conjunctuurpakket II. Sinds de opening van de spinnerij in september 2011 draagt het textielmuseum met zijn beide locaties de naam „Textilwerk Bocholt“.
Geschiedenis van „Spinn-Web Herding“
De spinnerij en weverij Herding is een typisch voorbeeld uit de bloeiperiode van de textielindustrie in Bocholt: een handweverij vormde de kiem van een van de destijds grootste textielbedrijven van de stad, opgericht in 1870 door Heinrich Schüring en zijn zwager Max Herding.
Toen het in de jaren na 1900, toen de garenprijzen hoog waren, de moeite waard werd om eigen spinnerijcapaciteit op te bouwen, besloot Max Herding jr. een spinnerij te bouwen naast de bestaande weverij. Hij koos daarvoor het architectenbureau Sequin & Knobel in Rüti bij Zürich.
De voorgevel van het vier verdiepingen tellende gebouw uit 1907, met de representatieve watertoren, keek uit op het stadscentrum en kondigde de komst van het nieuwe, opkomende bedrijf aan:
Met bijna 600 weefgetouwen en 23.600 spindels behoorde de „Spinnweb“ Herding lange tijd tot de grootste textielbedrijven van Bocholt.
In 1943 werd het aan de straat gelegen gedeelte, inclusief de watertoren, tijdens een luchtaanval verwoest. De wederopbouw vond plaats in 1949/50 in sobere stijl en zonder de toren.
Begin jaren zestig brak de crisis uit. Als kamgarenspinnerij en weverij kon de productie onder nieuwe eigenaren nog tot 1973 in beperkte mate worden voortgezet. Daarna werden alle hallen ontruimd, de machines verkocht en gesloopt, om de ruimtes vervolgens als opslagruimte te verhuren.
Sporen van het werk en hedendaags gebruik
De verbouwing tot museum en cultuurforum vond vanaf 2004 plaats onder leiding van het gerenommeerde architectenbureau ATELIER BRÜCKNER uit Stuttgart. Het doel was om de sporen van het werk en de 100-jarige geschiedenis van het gebouw duidelijk zichtbaar te maken. Op alle vier de verdiepingen ontstaat een ‘dialoog’ tussen het huidige gebruik en de historische structuur: afbladderende verflagen en versleten betonnen vloeren zijn bewust behouden en contrasteren met moderne inbouwelementen, met als blikvanger de rode stalen trap die in de 20 meter hoge kabelgang is geplaatst, aangevuld met strakke kubussen voor de winkel en servicegebieden, evenals de horeca op het dak.
De nieuwe bistro met dakterras is in de ware zin van het woord een hoogtepunt van de verbouwing. ’s Nachts is de verlichte glazen kubus al van ver te zien. Vanaf grote hoogte genieten bezoekers van een adembenemend uitzicht over de hele stad. Stalen staven voor de glazen gevel verwijzen naar textiele structuren; shed-daken als bovenlichten zijn een verwijzing naar de fabrieksarchitectuur van de directe omgeving.